Frank

Beschamend, anders kun je het niet noemen.

Na dertig jaar opgesloten te zitten in een gevangenis in plaats van in de gespecialiseerde psychiatrische instelling waar hij eigenlijk thuishoort, na dertig jaar zijn leven beperkt te weten tot wegkwijnen in een kleine cel in plaats van de behandeling en de zorg te krijgen waar hij nood aan heeft en recht op heeft, kiest Justitie ervoor om Frank Van Der Bleeken niet eindelijk de opvang te geven die hij verdient, maar om hem te laten overbrengen naar een ziekenhuis waar hij euthanasie kan krijgen. Zijn lijden is immers ondraaglijk en uitzichtloos. We stopten hem weg en vergaten hem, en ontnamen hem alle hoop.

Hij is niet alleen. Honderden als hem, mensen met een psychiatrische aandoening die een strafbaar feit pleegden, zitten nog steeds opgesloten in onze gevangenissen, en het ziet er naar uit dat ze er opgesloten zullen blijven. Ze krijgen geen aangepaste begeleiding, we werken niet aan hun re-integratie, maar laten hen verkommeren in hun cel zonder uitzicht ooit nog vrij te komen. Want mensen een menswaardig leven bieden, dat kost te veel geld. Jaar na jaar worden we veroordeeld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens voor de manier waarop we hen behandelen – of beter, niet behandelen. Jaar na jaar beloven we beterschap. Jaar na jaar doen we verder niets: het zijn moeilijke tijden, de budgetten zijn beperkt, en laten we eerlijk wezen, wanneer puntje bij paaltje komt zullen zij altijd de eersten zijn die uit de boot vallen. Wanneer elders bespaard moet worden, gaan we toch niet net voor hen de nodige extra middelen vrijmaken? Voor hen komt immers niemand op. En dus laten we hen zitten in hun cel, waar ze ons verder niet te veel storen en niemand kwaad kunnen doen, behalve zichzelf.

5% van de mensen opgesloten in een gevangenis lijdt aan psychoses. 10% lijdt aan zware depressies. Meer dan één op tien hoort eigenlijk helemaal niet in een gevangenis thuis: zij zijn als Frank, ze werden nooit tot een gevangenisstraf veroordeeld, maar worden in een cel weggestopt omdat we niet weten wat we er anders mee moeten. Sommige gevangenissen hebben een psychiatrische afdeling, maar die is, merkte Henri Heirman, voorzitter van het hof van beroep in Gent, in een hoorzitting in de Senaat op, “een fictie: niet meer dan een vleugel van de gevangenis waar geen enkele zorg is, geen enkele speciale bejegening.” Wekt het dan verbazing dat in België meer dan drie keer zoveel gevangenen zelfmoord plegen als elders in Europa?

De manier waarop wij in onze maatschappij de mensen behandelen die in een uiterst kwetsbare situatie zijn belandt, is stuitend. Wie ondraaglijk en uitzichtloos lijdt, moet de mogelijkheid van euthanasie geboden worden. Maar de wil te sterven mag nooit mee veroorzaakt worden omdat wij ervoor kiezen niet de juiste zorg te voorzien. Want dat is het ultieme failliet van onze maatschappij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s