Een gevaar voor de nationale veiligheid

Ik weet niet wat me het meest shockeerde: Dat Jeremy Corbyn op zulke overtuigende wijze de verkiezingen tot leider van Labour won, of de manier waarop de Conservatives daarop reageerden. Dat zij hun Schadenfreude nauwelijks konden bedwingen, tot daar aan toe. Als de regeringspartij ervan overtuigd is dat met zulke oppositie nu al getoast kan worden op de volgende verkiezingsoverwinning, het is hun zaak; ik heb mij daar verder niet mee te bemoeien. Maar dat de regering van het Verenigd Koninkrijk ‘Her Majesty’s Loyal Opposition‘ brandmerkt als “een gevaar voor onze nationale veiligheid en voor de veiligheid van uw familie” – dat is iets anders.

Het was geen foutje in de communicatie, een verkeerd begrepen woord. De Conservatieve minister van defensie Michael Fallon zei het, de officiële Twitteraccount van de Conservatieve partij hernam het, en zelfs eerste minister David Cameron tweette het ook nog eens een keer: Labour, de grootste en historisch sterkste oppositiepartij van het Verenigd Koninkrijk, is niet zomaar een partij die er een andere kijk op de toekomst van het land op na houdt, neen, zij zijn “een gevaar voor onze nationale veiligheid”. Als dat zo zou zijn, zit er echter maar één ding op: uitschakelen die handel. Net zoals Cameron deed met die twee Britten die een gevaar voor de nationale veiligheid vormden omdat ze gingen vechten in Syrië: stuur er een drone op af, en hops, met een welgemikte raket zijn ze zo de wereld uitgeholpen, no questions asked, en is het Verenigd Koninkrijk van de ondergang gered.

De oppositie niet bestrijden in haar denkbeelden, de oppositie niet wegzetten als halfwassen labbekakken die er niets van begrepen hebben, de oppositie niet aan haar oren trekken om haar naïeve denkbeelden, maar ze daarentegen afschilderen als niet minder dan staatsgevaarlijk is een techniek die eerder doet denken aan dictatoriale regimes dan aan de bakermat van de liberale democratie. Ik wil best geloven dat Camerons keuze om de Britse oppositie als staatsvijandig af te schilderen louter ingegeven is doordat het zo goed scoorde in een focusgroep, maar dat maakt het niet minder verontrustend. Het behoort immers tot de kern van een liberale democratie te erkennen dat ook andere visies op het ‘algemeen belang’ mogelijk zijn, zelfs radicaal andere, en dat wie er niet dezelfde denkbeelden op na houdt als de regeringspartij, daarom nog niet meteen de ondergang van het land beoogt. Maar dat lijken de Conservatives, in hun zoektocht naar electoraal gewin, even uit het oog verloren te hebben. Voor hen lijkt te gelden, in tegenspraak van alles wat een liberale democratie moet zijn: “Wie niet met ons is (i.e., met de regering), is tegen ons (i.e. tegen dit land en deze natie).” Dit is zorgwekkend. Want wat je maar vaak genoeg herhaalt, durft wel eens geloofd te worden.

[Dit stuk verscheen eerder als De Mening in DS Avond (14 sept.).]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s